Banyo içindeki kızılötesi ısıtıcıların güvenli kalmasını sağlama (ve müşterilerinizin kuru kalmasını sağlama)
Kızılötesi ısıtıcıyı yüksek tavanlara yerleştirmek basit gibi görünse de aslında büyük bir sorun var: buhar. Nemli bir banyoda su buharı sadece orada kalmaz; her yere yayılır. Elektrik akımının gitmemesi gereken yerlere geçmesine neden olur. Bunu göz ardı ederseniz, kısa devreler meydana gelebilir veya daha kötüsü, birisi duştan çıkarken elektrik çarpması yaşayabilir.
Sızıntıları nasıl önleriz?
Yalıtım konusunda hiçbir risk almayız. Çift katmanlı bir yaklaşım kullanırız. Öncelikle ısıtma elemanı yüksek saflıktaki kuvars tüplerinin içinde bulunur. Daha sonra bu tüpler, paslanmayacak şekilde yapılmış yalıtkan polimerler veya toz kaplamalı alüminyum malzemelerle kaplanır. Yalıtımın gücünü temel güvenlik gerekliliklerinin ötesine taşırız; böylece dış kabuk tamamen “elektriksiz” kalır.
Ancak asıl sır bağlantılarda yatıyor. Çoğu ısıtıcı bağlantı noktalarında arızalanır. Eğer standart açık uçlu konektörler kullanırsanız, nem onları yok eder. Oksidasyon, kıvılcımlar ve sonunda ısıtıcının çalışmaması gibi sorunlar ortaya çıkar. Bunu önlemek için her bağlantı noktasında IP65 dereceli kapalı konektörler ve silikon contalar kullanırız. Böylece kablolar, buharın nüfuz edemeyeceği bir kale haline gelir.
Güvenlik önlemleri
Her şeyi özel bir topraklama sistemiyle bağlarız. Ancak dünyadaki en iyi yalıtımlar bile bazen yetersiz kalabilir. Bu yüzden GFCI cihazları şarttır. Eğer yalıtım bozulursa, GFCI cihazı birkaç saniye içinde elektriği keser. Bu, “başımıza bir şey gelmesindense hazırlıklı olmak” mantığıdır.
Kompromisler (“Gizli” maliyetler)
Bir dezavantaj var: Nemin girmesini engellemek için cihazı bu kadar sıkı şekilde kapattığınızda, ısı da içeride kalır. Hava serbestçe akamadığı için iç sıcaklık artar. Eğer ucuz PVC kablolar kullanırsanız, kablolar erir. Bu durumu düzeltmek için yüksek sıcaklıkta dayanıklı fluoropolimer (PTFE) kablolar kullanırız. Evet, bu durum malzemelerin maliyetini biraz artırır. Ama bu, yıllarca çalışan bir ısıtıcı ile altı ay sonra bozulan bir ısıtıcı arasındaki farktır.